De deken van je leven wordt nog gevormd elke dag,
Met draden van verdriet, maar ook van gelach.
Elke kleur draad heeft zijn eigen verhaal,
Van hoogtepunten, verlies en heel veel gemaal.
Onverwacht is er een zwarte draad doorheen geweven,
Die veel impact heeft op jouw hele leven.
Een draad van pijn, van verdriet, van gemis,
Van alles wat veranderd of verdwenen is.
De zwarte draad blijft zichtbaar in het geheel,
Naar jouw mening waarschijnlijk nog veel te veel.
Maar langzaam worden er nieuwe kleuren opgenomen,
En is er ruimte voor nieuwe hoop, verwachtingen en dromen.
De eerdere draden blijven zoals ze waren,
Met herinneringen van alle voorgaande jaren.
Geen steek wordt verwijderd of ongedaan gemaakt,
Alle geweven draden blijven volledig onaangeraakt.
Zelfs de diepste pijn zal in het patroon verweven zijn,
Het is deel van het geheel, al vind je dat zelf niet fijn.
“De deken met het kleurige patroon blijft bestaan. Je kon hem bekijken, je handen over de verschillende kleuren laten glijden en herinneringen koesteren. De zwarte draad is er ook; zomaar ineens heeft hij een dikke, donkere strook toegevoegd aan de deken. En nu nieuwe, frisse kleuren een nog onbekend, nieuw patroon beginnen te vormen, wordt de zwarte draad meegenomen. Hij is niet afgeknipt en afgehecht, maar voert ook niet meer de boventoon in het geheel.”
– Mirjam Kooijman –